مجروحانی که غریبانه به شهادت رسیده بودند
|
|
درست در آخرین
دقایقی که میرفت تا امیدمان قطع شود، پیکر شهدایی را یافتیم که ترکش
لباسهایشان را سوراخ کرده بود؛ بدنها، استخوان شده بود اما لباسها
کاملاً سالم مانده بود...
عصر یک روز گرم بود، بیابانهای خشک
و گسترده جنوب و احساس ناشناخته درونی. بیشتر طول روز را گشته بودیم و
گمان نمیکردیم که دیگر شهیدی در آن جا باشد؛ یکی از بچهها بدجوری خسته و
کلافه شده بود در حالی که رو به سوی کانال ایستاده بود، فریاد زد «خدایا،
ما که آبرویی نداریم، اما این شهدا پیش تو آبرو دارند، به حق همین شهدا
کمکمان کن تا پیکرشان را پیدا کنیم!».
به نقطهای داخل کانال مشکوک شدیم؛ بیلها را به دست گرفتیم و شروع کردیم به کندن. بیست دقیقهای بیل زدیم، برخوردیم به تعدادی وسایل و تجهیزات از قبیل خشاب اسلحه، قمقمه، فانسقه و ... که خود میتوانست نشانی از شهیدان باشد اما کار را که ادامه دادیم، چیزی نیافتیم. این احتمال را دادیم که دشمن، بعد از عملیات، وسایل و تجهیزات شهدا را داخل این کانال ریخته است.
درست در آخرین دقایقی که میرفت تا امیدمان قطع شود و دست از کار بکشیم، بیل دستی یکی از بچهها به شیء سخت در میان خاکها خورد. گفتم «احتمالاً گلوله عمل نکرده خمپاره است» اما بقیه این احتمال را رد کردند؛ شدت فعالیت بچهها بیشتر شد، پنداری نور امید در دلهایشان روشن شد. دقایقی نگذشت که دستههای زنگ زده برانکاردی توجه ما را جلب کرد، کمی خوشحال شدیم، اما این هم نمیتوانست نشانه وجود شهید باشد.
فکر کردیم برانکارد خالی است، سعی کردیم دستههایش را گرفته و از زیر خاک بیرون بکشیم؛ هرچه زور زدیم و تلاش کردیم، نشد که نشد؛ برانکارد سنگین بود و به این راحتی که ما فکر میکردیم، بیرون نمیآمد.
اطراف برانکارد را خالی کردیم؛ نیم متر هم از عمق زمین را کندیم؛ پتویی که از زیر خاک نمایان شد، توجه همه را جلب کرد؛ روی برانکارد را خالی کردیم؛ پیکر شهیدی را یافتیم که روی آن دراز کشیده و پتویی به دورش پیچیده بود؛ با ذکر صلوات، پتو را کنار زدیم؛ بدن، استخوان شده بود اما لباسها کاملاً سالم مانده بود. در قسمت پهلوی سمت راست شهید، روی لباس یک سوراخ به چشم میخورد که نشان میداد جای ترکش است؛ دکمههای لباس را باز کردیم، دیدیم یک ترکش بزرگ روی قفسه سینه جای گرفته است.
کار را ادامه دادیم، کمی آن طرفتر پیکر شهیدی دیگر را یافتیم که آن هم بر روی برانکارد دراز کشیده و شهید شده بود. لباس او هم کاملاً سالم بود؛ بر پیشانیاش سربند سبز رنگی بسته بود که رویش نوشته بود «یا مهدی ادرکنی». صحنه غریبی بود. خنده و گریه بچهها توأم شده بود، خنده و شادی از بابت پیدا کردن پیکرهای مطهر و گریه از بابت مظلومیت مجروحین که غریبانه به شهادت رسیده بودند.
راوی: سید بهزاد پدیدار
به نقطهای داخل کانال مشکوک شدیم؛ بیلها را به دست گرفتیم و شروع کردیم به کندن. بیست دقیقهای بیل زدیم، برخوردیم به تعدادی وسایل و تجهیزات از قبیل خشاب اسلحه، قمقمه، فانسقه و ... که خود میتوانست نشانی از شهیدان باشد اما کار را که ادامه دادیم، چیزی نیافتیم. این احتمال را دادیم که دشمن، بعد از عملیات، وسایل و تجهیزات شهدا را داخل این کانال ریخته است.
درست در آخرین دقایقی که میرفت تا امیدمان قطع شود و دست از کار بکشیم، بیل دستی یکی از بچهها به شیء سخت در میان خاکها خورد. گفتم «احتمالاً گلوله عمل نکرده خمپاره است» اما بقیه این احتمال را رد کردند؛ شدت فعالیت بچهها بیشتر شد، پنداری نور امید در دلهایشان روشن شد. دقایقی نگذشت که دستههای زنگ زده برانکاردی توجه ما را جلب کرد، کمی خوشحال شدیم، اما این هم نمیتوانست نشانه وجود شهید باشد.
فکر کردیم برانکارد خالی است، سعی کردیم دستههایش را گرفته و از زیر خاک بیرون بکشیم؛ هرچه زور زدیم و تلاش کردیم، نشد که نشد؛ برانکارد سنگین بود و به این راحتی که ما فکر میکردیم، بیرون نمیآمد.
اطراف برانکارد را خالی کردیم؛ نیم متر هم از عمق زمین را کندیم؛ پتویی که از زیر خاک نمایان شد، توجه همه را جلب کرد؛ روی برانکارد را خالی کردیم؛ پیکر شهیدی را یافتیم که روی آن دراز کشیده و پتویی به دورش پیچیده بود؛ با ذکر صلوات، پتو را کنار زدیم؛ بدن، استخوان شده بود اما لباسها کاملاً سالم مانده بود. در قسمت پهلوی سمت راست شهید، روی لباس یک سوراخ به چشم میخورد که نشان میداد جای ترکش است؛ دکمههای لباس را باز کردیم، دیدیم یک ترکش بزرگ روی قفسه سینه جای گرفته است.
کار را ادامه دادیم، کمی آن طرفتر پیکر شهیدی دیگر را یافتیم که آن هم بر روی برانکارد دراز کشیده و شهید شده بود. لباس او هم کاملاً سالم بود؛ بر پیشانیاش سربند سبز رنگی بسته بود که رویش نوشته بود «یا مهدی ادرکنی». صحنه غریبی بود. خنده و گریه بچهها توأم شده بود، خنده و شادی از بابت پیدا کردن پیکرهای مطهر و گریه از بابت مظلومیت مجروحین که غریبانه به شهادت رسیده بودند.
راوی: سید بهزاد پدیدار
+ نوشته شده در چهارشنبه ۳۰ شهریور ۱۳۹۰ ساعت توسط عبدالزهرا (س)
|
بسم رب الشهدا